Verslag van de Kerry Way van Waterville naar Caherdaniel

Door al dat wandelen waren we compleet het tijdsbesef vergeten. We vonden het aanvankelijk vreemd dat we op zijn vroegst om 8.30 uur konden ontbijten, maar tijdens het ontbijt kwamen we erachter dat het zondag was en wel zondag 25 juli 2004, de dag waarop onze oma jarig is. Het ontbijt was goed en de gastvrouw stelde ons gerust dat op zondag de supermarkt gewoon open was. Kortom, ook Golf Links View was een gastvriendelijke B&B, maar lag alleen iets te ver van de route. Het was vooralsnog bewolkt weer, zodat de loopomstandigheden gunstig waren.

Allereerst liepen we weer terug naar Waterville om hier inkopen voor de lunch te doen. De oorspronkelijke route van de Kerry Way zou ons weer kilometers terugbrengen naar de splitsing om ons via een afdaling van Coomduff Hill, een voetbrug over Cumeragh River, een beklimming tot 385 meter door een windy gap nabij Eagles Hill naar de volgende splitsing te leiden met een aftakking naar Caherdaniel, de eindbestemming van deze loopdag. Er was echter sinds een paar jaar een uitbreidingsroute gemarkeerd die ons rechtstreeks naar Caherdaniel zou brengen zonder ons over aftakkingsroutes te laten lopen.

De keuze voor ons was eigenlijk snel gemaakt. We hadden weinig trek om onnodig routes dubbel te lopen, een windy gap zouden we ook nog op de laatste loopdag krijgen, de uitbreidingsroute liep door een mooiere omgeving en dat ons hoogste punt van de Kerry Way negen meter lager kwam te liggen boeide ons ook zeer weinig. Dus in Waterville liepen we een stukje over de Ring of Kerry om direct na de Waterville Bridge de secundaire weg in te slaan richting Ballinskelligs Bay.

Eerder dan de kaart deed vermoeden gaf een markering aan dat we via een paadje tussen de varens omhoog moesten. Het pad liep na een kruising met een secundaire weg verder omhoog tussen schapenweiden afgescheiden door muren van opgestapelde natuurstenen. Dit waren we al vaker tegen gekomen, maar het bleef verbazingwekkend hoeveel arbeid verricht was om weiden vrij van stenen te krijgen en dat de gestapelde muren stand hielden zonder gebruik van cement.

Na eerst licht te stijgen volgde vervolgens een wat steilere beklimming van Farraniaragh Hill over ruw ondergrond. Halverwege moesten we de Ring of Kerry oversteken. Het hoogste punt van de beklimming lag op circa 240 meter. Vanaf hier hadden we mooi uitzicht op een aantal eilanden in de Atlantische Oceaan, op de oceaan zelf en op de haven van Derrynane. Tijdens de afdaling stuitten we weer op de Ring of Kerry, die we nu een stukje moesten volgen, totdat we via een secundaire weg verder konden afdalen.

Op de kaart was een doorsteek door weiden getekend om niet de hele secundaire weg met haarspeldbocht te volgen. Bij uitblijven van een markering hebben we zelf maar een doorsteek gemaakt. Weer terug gekomen op de secundaire weg bleek de uiteindelijke uitbreidingsroute toch via de haarspeldbocht te verlopen. De secundaire weg ging over in een zandpad en uiteindelijk in een leuk paadje door de bossen van Derrynane National Park. Het was een welkome afwisseling om weer eens door een natuurlijk in plaats van aangeplant bos te lopen. Na een secundaire weg overgestoken te hebben, ging het paadje over een riviertje, waarbij achter wat bomen een waterval was verscholen. Zodoende hadden we weer een leuke plek om te lunchen.

Het paadje vervolgde nog een stukje door de bossen en kwam via een open stuk, dat mooi zicht verschafte op de wederom droog gevallen baai nabij Caherdaniel, uit op een secundaire weg. Deze weg bleven we een tijdje volgen, totdat we via een boerenerf in weilanden met runderen en overblijfselen van een fort belandden. Hier hadden we een markering niet opgemerkt of ontbrak deze, maar via paden door blubber kwamen we uiteindelijk een paar kilometer voor Caherdaniel in plaats van in het dorp zelf op de Ring of Kerry. Zodoende kwamen we ook deze dag nog wel aan onze kilometers.

Ondanks de dwaling kwamen we toch relatief vroeg aan op onze eindbestemming. Alvorens naar onze B&B te lopen, pakten we eerst een pint bier in het dorp alwaar veel mensen op de been waren. Het was per slot van rekening zondag. Ook The Olde Forge bleek zo’n kilometer vanaf de route aan de Ring of Kerry te liggen. Hoewel de B&B mooi uitkeek op de Atlantische Oceaan kregen wij een kamer toegewezen die op een schuur uitkeek. De pub waar we eerder al waren geweest, the Blind Piper genaamd, bleek ook een goede menukaart te hebben. Meer mensen dachten hier zo over, want de gelegenheid kende op den duur zelfs een wachttijd.