Verslag van de Kerry Way van Cahersiveen naar Waterville

Gelukkig waren de benen na een nachtje rust enigszins hersteld. Voor zaterdag 24 juli 2004 stond namelijk een lange en zware "zevenheuvelentocht" gepland, ofwel een tocht die ons over de toppen van zeven heuvels zou voeren. De gastvrouw was ons goed gezind door ons van een extra groot ontbijt en wat muffins voor onderweg te voorzien. Achteraf bleek dit ook nog eens de goedkoopste B&B te zijn. Kortom, Iveragh Heights was zeer gastvriendelijk tegen een zeer goede prijs. Het was gelukkig zwaar bewolkt weer, zodat we voorlopig de zon nog niet hoefden te vrezen.

Het eerste gedeelte van de route ging weer terug naar de splitsing om op de hoofdroute van de Kerry Way te komen. We besloten nu maar wel de omleidingsroute te volgen, teneinde enerzijds niet al te veel tijd te verliezen en anderzijds een andere omgeving te zien. De baai was nu goed gevuld met water, wat betekende dat het vloed was. Via een secundaire weg, waar langs leuke optrekjes stonden en gebouwd werden, kwamen we terecht bij het zandpad die ons terug naar de splitsing bracht.

Via een paadje over ruw ondergrond begonnen we aan de eerste heuvel, te weten Coomduff Hill, met een hoogte van 239 meter. Bovenop de heuvel was er niet echt sprake van een pad meer, maar moest via markeringen over afwisselend ruw en drassig ondergrond de route gevolgd worden. Vanaf de heuvel hadden we mooi zicht over de valleien erom heen. Wel stond er behoorlijk wat wind. Na een afdaling tot circa 150 meter ging de route over een tweede heuvel van circa 220 meter om vervolgens weer af te dalen tot circa 150 meter en uit te komen op een secundaire weg.

Volgens de gastvrouw van onze B&B lieten veel wandelaars zich met de taxi naar dit punt brengen om dan pas aan de route te brengen. We staken de secundaire weg over en begonnen meteen aan de tamelijk steile beklimming van de derde heuvel, Keelnagore Hill genaamd, met een hoogte van 288 meter. Hierbij moesten we soms via rotsen omhoog klimmen. Na een lichte afdaling van circa 30 meter beklommen we de vierde en met 376 meter tevens de hoogste heuvel, namelijk Knockavohaun Hill. De ondergrond was veelal drassig of anders wel ruw, waardoor het lopen er niet makkelijker op werd.

Op de hoogste heuvel hadden we wederom mooi zicht op de valleien, baaien en bergen om ons heen. Tevens hadden we gezelschap van een ram die net als ons dol was op chocoladekoekjes. We daalden de heuvel ongeveer 150 meter af om vervolgens weer een lichte klim naar circa 250 meter te maken om op de vijfde heuvel te komen, Canuigh Hill genaamd. Bij de afdaling van deze heuvel kwamen we op een grindweg terecht, die de afdaling bepaald niet vergemakkelijkte. Na zo'n 175 meter afgedaald te zijn vanaf de laatste heuvel belandden we weer op een secundaire weg, wat op dat moment ook een aangename afwisseling was.

De route vervolgde verder over secundaire wegen teneinde het vallei in het stroomgebied van Inny River te doorkruisen. Naast veeteelt won ook bosbouw aan populariteit in dit gebied, getuige de grote aantallen recent gekweekte bomen. De rivier staken we over bij de Foildrenagh Bridge, waarna we rechts afbogen naar de buurt Mastergeehy. Bij de plaatselijke kerk – die op de kaart nog als merkwaardig gebouw werd aangeduid, maar inmiddels het predikaat merkwaardige ruïne verdiende – hebben we na vijf uur lopen eindelijk geluncht.

Na een klein stukje secundaire weg ging de route verder op een overwegend ruw pad, dat omhoog liep voor de beklimming van onze zesde heuvel, welke eveneens Coomduff Hill genoemd werd, maar met 247 meter net iets hoger was dan de eerste. Bovenop de heuvel zou wederom een splitsing van de Kerry Way moeten zijn; heuvelafwaarts ging de oorspronkelijke hoofdroute en rechtsaf over de heuvels ging de aftakking naar Waterville en tevens de uitbreidingsroute. De splitsing hebben we echter niet opgemerkt. Na een stukje afgedaald te zijn, hebben we ons uiteindelijk zelf maar een weg naar boven gebaand, waar wel een iets van een pad liep.

Het pad liep over stenen of door hoog gras, wat het tempo niet bepaald bevorderde. Na eerst weer circa 100 meter afgedaald te zijn, begonnen we aan de beklimming van de zevende en laatste heuvel, te weten Knag Hill. Met 210 meter was dit de laagste heuvel, maar het zicht was er niet minder om. Rechts keken we uit op de grotendeels droog gevallen baai waar Inny River in uitmondde, voor ons zagen we Waterville en de Atlantische Oceaan liggen en links keken we uit Lough Currane.

De laatste heuvel daalde zeer langzaam af en tevens waren er veel trappetjes opgesteld, die nu heuse hindernissen of zelfs martelwerktuigen waren geworden. Uiteindelijk kwamen we uit op de secundaire weg die ons naar Waterville bracht. Onze B&B bleek echter bijna twee kilometer buiten het dorp aan de Ring of Kerry te liggen en ook nog eens van de route af. Enigszins uitgeput bereikten we Golf Links View, die uit zou moeten kijken op een golfbaan. Lekker belangrijk; belangrijker was dat we de "zevenheuvelentocht" overleefd hadden.

Natuurlijk hadden we het een en ander aan calorieën verbrand, dus die moesten weer aangevuld worden. Hiervoor moesten we terug naar het dorp. Aanvankelijk was ons oog gevallen op een pub, maar deze was volgeladen vanwege een belangrijke hurling wedstrijd. Daar we beiden geen grote aanhangers van visvoer waren, belandden we uiteindelijk in de plaatselijke cafetaria, die netjes verzorgd eruit zag en voor cafetaria begrippen goed eten serveerde.