Verslag van de Kerry Way van Glencar naar Glenbeigh

Wederom deed de reiswekker op donderdag 22 juli 2004 wat van hem verwacht mocht worden. We hadden niet bepaald een tijdstip afgesproken voor ontbijt, maar onze gebruikelijk 8.00 uur vonden we niet vroeg. Toch hadden we het idee dat we de gastheer gewekt hadden. Gelukkig was het buiten zonnig weer, zodat we alvorens een Iers ontbijt te nuttigen eerst van het mooie zicht vanaf Blackstones Bridge hebben genoten. Zonnig weer betekende verder dat we ons moesten insmeren, want de combinatie van zon, wind en water was verraderlijk.

Dat een creditcard wereldwijd geaccepteerd wordt, betekent niet dat dit voor Ierland geldt. Ook deze B&B moesten we contact afrekenen. Gelukkig hadden we nog genoeg contact geld op zak. De gastvrouw wist te melden dat in een supermarkt op onze eindbestemming van deze loopdag een pinautomaat aanwezig was. Verder wist de gastvrouw te melden dat onze volgende B&B even buiten het dorp langs de route lag. Kortom, het Blackstones House was een gastvriendelijke, doch af en toe vage B&B.

Hoewel we de Kerry Way bij onze B&B konden oppakken, besloten we terug te lopen naar het multifunctionele gebouw in Glencar, Climber’s Inn genaamd. Hiermee zouden we de route slechts ruim een kilometer asfalt verder oppakken dan dat we hem verlaten hadden, maar deze hoeveelheid asfalt hadden we al lang en breed ingehaald. Het multifunctionele gebouw omvatte ook een winkeltje alwaar we onze inkopen voor de lunch deden.

Bij de Climber’s Inn verliet de route de secundaire weg en ging weer over een zandpad. Via een licht bebost gebied kwamen we weer terug op de secundaire weg, die we alleen nodig hadden om Caragh River over te steken. Na de brug moesten we deze rivier via een leuk paadje over ruw ondergrond en tussen varens een poosje volgen. Vervolgens liepen over de boomwortels van een aangeplant dennenbos. Hoewel er overal borden stonden met de forest cycle vermoedden we dat het uitdunnen van de bossen overgeslagen was.

Het paadje kwam uit op een grindweg die ons verder door de bossen leidden. Een kleine stop bij het vennetje Drombrane Lough was ons niet gegund, want juist op dat moment viel de enige regenbui van die dag. Via een klein stukje secundaire weg gingen we vervolgens over een ander leuk paadje met afwisselende ondergrond door een zeer mooi heuvelachtig gebied dat ons deed wanen in het Rivendel te lopen. Het paadje kwam weer uit de secundaire weg die we iets eerder verlaten hadden, vlakbij de B&B waar we overnacht hadden.

De secundaire weg moesten we een tijdje blijven volgen. Gelukkig hadden ze de weg net opnieuw geasfalteerd, wat in combinatie met de doorbrekende zon de route tot een aangenaam geheel maakte; niet dus. Gelukkig liep de weg gedeeltelijk door bebossing en verder staken we nog een verkoelend stroompje over. De Ieren hadden het asfalteren onder de knie gekregen. Waar wij naar links moesten afbuigen om volgens de routebeschrijving via een onverharde weg de Seefin Hill verder tot een hoogte van circa 225 meter moesten beklimmen, bleek ook deze weg inmiddels voorzien te zijn van een laagje asfalt.

De hoofdroute van de Kerry Way volgde de contouren van Seefin Hill om in Glenbeigh te komen, terwijl een afsnijding de heuvel verder besteeg en via een zadel een afdaling maakte die rechtstreeks in Glenbeigh uitkwam. Wij liepen de hoofdroute en hadden zodoende mooi zicht op het grote Garagh Lake. In een schaduwrijke plek hebben we snel geluncht, daar we voor het eerst echt last hadden van stekende insecten. Op de heuvel wemelde het eveneens weer van de schapen, waarvan sommige voorons uitliepen.

Aangezien we om de heuvel heen liepen, en deze tevens weer langzaam afdaalden, veranderde ons zicht ook op den duur. De wateren van Garagh Lake werd ingeruild voor die van Dingle Bay, dat onderdeel is van de Atlantische Oceaan. De weg ging weer over in secundaire weg, waarbij we ons verbaasden dat lange stukken nieuw asfalt louter waren aangelegd om bij een huis te komen. Via een verdere afdaling kwamen we uiteindelijk op de Ring of Kerry. Deze grote weg leidde ons naar Glenbeigh.

In Glenbeigh was eindelijk weer een supermarkt met een wat breder assortiment waar inderdaad ook geld gepind kon worden. Op de kaart waren we inmiddels tot de ontdekking gekomen dat onze B&B inderdaad een eindje verder op de route lag, uitgaande van het adres. We besloten daarom eerst te gaan eten. Dit werd het Towers Hotel waar we ook al van plan waren om een pint bier te pakken. Reden om te bieren was er des te meer, aangezien Emiel deze dag jarig was.

Na een goede maaltijd verlieten we Glenbeigh aan de westzijde en na een stukje secundaire weg ging een bospad redelijk steil de eerste honderd meter van Rossbeigh Hill op. Het pad volgde verder de contouren van de heuvel en kwam uiteindelijk weer uit op de secundaire weg, die ons naar de buurt Mountain Stage voerde. Via de oude spoorviaduct, waar nu de Ring of Kerry onderdoor liep, kwamen we erachter dat we deze weg nogmaals moesten oversteken om bij Mountain View uit te komen. Zodoende kwamen we later dan gepland, maar mooi op tijd voor de kop koffie die we kregen aangeboden, bij ons B&B aan.