Verslag van de Kerry Way van Killarney naar Black Valley

Reiswekkers met een AM en PM weergave blijken toch moeilijker te zijn dan gedacht. In plaats van gewekt te worden door de wekker, schrokken we op dinsdag 20 juli 2004 op het afgesproken tijd van ontbijt wakker. De nachtrust had ons goed gedaan. We waren dan ook snel beneden, alwaar we een heerlijk full Irish breakfast kregen, wat grotendeels vergelijkbaar is met een Brits ontbijt. De rugzakken werden vervolgens opgedaan en de gastvrouw heette ons van harte welkom wanneer we onze looptocht hadden volbracht. Ook zij moest aan haar omzet denken.

In Killarney deden we eerst nog wat inkopen voor de lunch. De Kerry Way zou even buiten de stad aan de Ring of Kerry in de richting van Kenmare beginnen. Op de weg naar het beginpunt troffen we een groot aantal B&B’s aan. Het beginpunt was de Flesk Bridge. Vanaf hier moesten we de weg nog een tijdje vervolgen. De B&B’s hadden plaats gemaakt voor grote hotels. Hieruit bleek maar eens dat het stadje inderdaad de bakermat van het toerisme in Ierland is.

Ter hoogte van Muckross Estate mochten we de grote weg verlaten en liepen we via een leuk paadje door bebost gebied langs Lough Leane. Het paadje kwam uit op de weg naar het Muckross House. Hier werden we gepasseerd door paarden met wagens, waardoor het even leek of we weer terug waren in de tijd van Miss Marple. Het Muckross House zelf was een statig pand, dat volgens de routebeschrijving de moeite waard was om te bezoeken. Wij, als grote cultuurbarbaren, liepen er met een boog omheen.

Even later konden we het leuke paadje weer vervolgen. Deze leidde onder andere langs een zeer grote boom met zeer veel vertakkingen aan het begin van de stam. Het paadje ging vervolgens via een tunnel onder de Ring of Kerry door om vervolgens bij de Torc Waterfall uit te komen, alwaar het water van grote hoogte naar beneden kletterde. Dit was wederom een toeristisch trekpleister. Bij de waterval ging de route via een met natuurstenen aangelegde trap steil omhoog.

Het was inmiddels licht gaan regenen, waardoor het aantal toeristen snel verwaterde. De route leidde ons verder door Killarney National Park. Hier liepen we over de oude weg naar Kenmare, langs het riviertje dat de oorsprong vormde van de prachtige waterval. Aanvankelijk was de weg nog breed genoeg voor een terreinwagen, maar later ging het over in een smal paadje tussen varens en door drassige weiden. Bij een andere waterval hebben we geluncht.

Dat de ondergrond zeer drassig was, bleek wel uit de vele spoorbielzen die gelegd waren om overheen te lopen. Op zulke momenten wil je niet nadenken hoe deze hier zijn neergelegd. We waren al met al zo’n 300 meter geklommen en deze hoogte gingen we voor ruim de helft weer afdalen via een leuk paadje over stroompjes en door met mos bedekte bossen. Uiteindelijk kwamen we terecht op de splitsing van de Kerry Way; linksaf ging de route naar Kenmare en rechtsaf naar Black Valley. Dit hield in dat we alles wat we tot dit moment gelopen hadden op de laatste loopdag nog eens zouden overdoen.

Aangezien de routebeschrijving via Black Valley ging, gingen we maar rechtsaf. We liepen nu over een secundaire weg die uitkwam op de ter hoogte van Galway’s Bridge. We passeerden hier de kerk van Derrycunnihy, staken de grote weg over en daalden via een pad door een oud eikenbos het restant van de meters af. Aan onze rechterzijde zagen we vervolgens het Upper Lake. Langs dit meer moest ook de voor dit gebied unieke soorten van de lusitaniaanse plant voorkomen, maar wij hebben deze niet gezien.

Tot nog toe waren de markeringen of beschrijvingen altijd goed geweest, maar ter hoogte van Lord Brandon’s Cottage was het aan onze nieuwsgierigheid wat op de bordjes stond te danken, dat we de naar rechts afsloegen en zodoende op de route bleven. Het pad ging over in een secundaire weg. Vlakbij een brug zagen we een red deer, die in dit gebied ook moest voorkomen. Aanvankelijk dachten we dat het om een tam hert ging, daar het hert mooi tussen de ezels liep, maar uiteindelijk rende het de bossen in.

We vervolgden de secundaire weg Black Valley in. Onze B&B moest in de eerste buurt van dit vallei, Gearahmeen, liggen en dat bleek ook het geval te zijn. Het Hillcrest Farmhouse lag slechts honderd meter van de route af en was via een bordje aangegeven. Ons was verteld dat in elk gehucht wel een pub te vinden was, maar deze vlieger bleek niet op te gaan. Gelukkig werd er ook avondeten geserveerd, waardoor onze magen – zij het tegen een prijs – goed gevuld werden. Daar er niets in de omgeving te beleven viel, waren we aangewezen op onze meegebrachte speelkaarten.