Verslag van heenreis van Amsterdam naar Killarney

Mijn broer was op zondagavond 18 juli 2004 al richting Den Haag, mijn hometown afgereisd, omdat van hieruit Schiphol sneller te bereiken is dan vanuit Swollywood. Extra nachtrust heeft hij echter niet gekregen, aangezien ik zelf rond middernacht er pas aan toe kwam om mijn rugzak in te pakken. Lang leve werk en scouting.

Veel te vroeg vertrokken we op maandag 19 juli 2004 per tram en trein naar Schiphol Amsterdam Airport, alwaar we even voor half negen aankwamen. Voor mijn broer was het de eerste keer dat hij ging vliegen; zelf had ik al de nodige vliegervaringen opgedaan. Toch was het voor mij ook even schrikken de lange wachtrijen bij de incheckbalies te zien. Enfin, er restte ons niets dan braaf achter aan te sluiten en langzaam naar voren te schuifelen. Lang leve de zomerpiek; nu begrepen we waarom we twee uur van tevoren op het vliegveld aanwezig moesten zijn.

Na eindelijk ingecheckt te zijn, onze bagage afgeleverd te hebben en de paspoortcontrole overleefd te hebben, hadden we nog net tijd om een kopje koffie te nuttigen. Met een verbrande slokdarm haastten we ons naar onze gate, waar we tot de ontdekking kwamen dat het vliegtuig van een andere gate zou vertrekken; het lijken de Nederlandse Spoorwegen wel. De vergelijking ging verder op, want bij aankomst op de juiste gate, was de boarding time inmiddels vertraagd. Toen we eenmaal aan boord waren, liep de vertraging nog verder op als gevolg van een lichte beschadiging aan het vliegtuig. Aer Lingus zet airbussen in.

De vertraging liepen we in de lucht echter snel in, aangezien Ierland een uur achter loopt op Nederland. De vliegreis verliep verder comfortabel. Aer Lingus was enigszins een prijsschieter, zodoende zaten drankjes of een lichte maaltijd niet bij de prijs in begrepen. Met een tocht over de Noordzee, Engeland en de Atlantische Oceaan landden we voordat we het wisten alweer op Cork Airport. Als verwende Nederlanders met een Schiphol, is het even wennen om via een trap het vliegtuig te verlaten en al lopend in de buitenlucht naar de aankomsthal te lopen.

Op het vliegveld waren we snel door de douane, maar duurde het eventjes voordat onze bagage op de band lag. Per bus gingen we naar het centrum van Cork. Het was al weer een tijdje geleden dat we gegeten hadden, dus werd het tijd om bij een bakker wat broodjes te kopen om onze stevige trek wat te stillen. We hadden nog een treinreis voor de boeg, waardoor we besloten om zo snel mogelijk naar het station te gaan, welke op loopafstand van het centrum lag.

De treinen in Ierland rijden minder frequent dan in Nederland en al helemaal niet regelmatig. Naar Killarney, onze eindbestemming voor deze dag, reed slechts vier keer per dag een trein. We hebben dan ook de nodige tijd op het station doorgebracht eer onze trein binnen reed. Natuurlijk had ook hier onaangekondigd een spoorwisseling plaatsgevonden. Positief puntje was dat je alleen met een geldig kaartje het perron kon betreden.

De treinreis was een hele ervaring. De treinstellen waren enigszins verouderd en dit gold ook voor het spoor. Ouderwetse seinen regelden nog het treinverkeer. Met grote hoeveelheden Europese subsidies werd het spoor echter gemoderniseerd, waardoor de frequentie na realisatie ook opgevoerd kon worden. Op een belangrijk overstapstation bleef de trein net zolang wachten totdat de aansluitende trein ook daadwerkelijk gearriveerd was. De treinreis zelf bracht ons door steeds heuvelachtiger en groener wordende landschappen naar Killarney.

Het station in Killarney was ook zeer onlogisch; het was een kopstation op een doorgaande lijn, zodat de trein eerst weer achteruit moest om zijn rit te vervolgen. Killarney is de hoofdstad van county Kerry en tevens de meest toeristische stad. Busladingen vol toeristen liepen er rond en verder moesten we uitkijken voor paard met wagens. Aangezien we nog geen kaart of routebeschrijving van de Kerry Way hadden, kochten we deze eerst maar even bij een van de vele toeristenkantoren.

Onze volgende missie was het vinden van een bed & breakfast. Na een wandeling door het leuke stadscentrum hebben we bij een willekeurige B&B aangebeld, waar we door een oud vrouwtje van het type Miss Marple vriendelijk werden ontvangen. Er waren nog kamers vrij, dus het bordje aan de weg had niet gelogen. We hadden niet precies een beeld wat we van een kamer bij een B&B moesten verwachten, maar met twee grote bedden, een eigen badkamer en televisie zat dit wel goed.

Aangezien we vroeg ontbeten hadden en een lichte lunch genuttigd hadden, moest ons avondeten het een en ander goedmaken. Na een rondje door het centrum gelopen te hebben om de verschillende eetgelegenheden te beoordelen, hebben we uiteindelijk in restaurant Couperage onze heil gezocht. Dit was bepaald geen verkeerde keuze, daar we van een heerlijk, zogenoemde early-bird, 3-gangenmenu genoten hebben en natuurlijk mocht een pint Iers bier niet ontbreken. Vervolgens zijn we moe maar voldaan vroeg onder de wol gegaan.